Biblioteka

[Erin Wyrm]

Wchodząc do pomieszczenia, pierwsze co się czuje, to wszechogarniający zapach papieru i kleju introligatorskiego. Praktycznie cała powierzchnia ścian, aż do sufitu zajęta jest przez regały, te z kolei przez książki. Nie wszystkie są pełne, ale Ruda może pochwalić się sporą kolekcją. Część uratowała z zamku, resztę uzbierała po powrocie do Cross, a niewielki odsetek należał do niej jeszcze sprzed czasów pobytu w zamku Darka. Na środku pomieszczenia stoją jeszcze trzy wysokie regały, jeden za drugim. Po lewej stoi stolik i wygodny fotel z podnóżkiem, natomiast gdy przejdzie się za stojące na środku regały, dostrzec można wnękę na końcu pokoju. W niej znajduje się... więcej książek i wbudowana pod oknem sofa ze sporą ilością poduszek.

Niedaleko fotela ze stolikiem, jest niewielka przestrzeń w ścianie, nie zajęta przez regały - drzwi. Prowadzą do pracowni technomagicznej Erin. Panuje tam trochę chaos, nie tak jak w pracowni alchemicznej, gdzie mimo pierwszego wrażenia panuje porządek. Tu część narzędzi leży na blacie, razem z napoczętymi projektami i papierami. Erin jednak idealnie się tu orientuje. W jednym z regałów znajduje się ukryte przejście, prowadzące w dół do piwnicy, gdzie Ruda stworzyła rytualne pomieszczenie służące do utrzymywania zaklęć i bariery otaczającej posiadłość.

[Erin Wyrm]

Weszła do biblioteki i zaciągnęła się zapachem starych ksiąg, papieru, kleju, skóry, wszystkiego tego, co tak bardzo lubiła. Przymknęła powieki i znając drogę na pamięć, ruszyła na wpół widząc w kierunku regałów. Przejechała palcami wzdłuż ułożonych równo grzbietów książek i zatrzymała się na wybranej losowo. Książki dzieliła tematycznie, a dopiero w obrębie działów pojawiały się inne systemy, wiedziała więc wokół jakiego rodzaju wiedzy będzie obracał się temat poruszany przez książkę, ale nie wiedziała co dokładnie trafiła. Przysunęła okładkę przed oczy i spojrzała - "Eliksiry i trucizny. Magia grzybów". Prychnęła i odłożyła tom na miejsce. Szukała czegoś bardziej zajmującego, te książkę znała na wylot. Sięgnęła po kolejną, tym razem nie bawiąc się w losowanie i wyciągnęła dzieło poświęcone wykorzystaniu paproci i jej kwiatów w ważeniu misktur. Wiele z przepisów było niepewnych, niesprawdzonych i Ruda nie testowała jeszcze wszystkich. Nie była na tyle głupia, by wykonać je w ciemno, bez analizy i sprawdzić czy ją zabiją czy nie. Lubiła analizować stare receptury, porównywać, a gdy już miała teorię, gdy skład coś jej mówił, testowała.
Zgarnęła książkę i ruszyła do fotela przy stoliku. Usiadła wygodnie i otworzyła na ostatnio zaznaczonej stronie.

[Rogata]

Rogata poruszała się za panią po drodze czyszcząc naczynia z ciasta. Droga do biblioteki nie była długa ale ta chwila wystarczała na wylizanie z ciasta naczyń i odłożenie ich tak by w drodze powrotnej zgarnąć je do kuchni. Biała nawet na szybko poszła wymyć ręce i pysk. Nawet zgarnęła jedną z książek na jakich się uczyła czytać. Popatrzyła na Erin gdy już ta wróciła i usiadła na fotelu, sama wilkołaczyca przybrała dużo wygodniejszą dla niej pozycje leżącą ale ta nie trwała długo bo miała pytanie
-Bo ja nie do końca to rozumiem. To trochę nie ma sensu. Bo jak jest "E" to ono jest samosłuszące i jest podobna literka "F" jest jej mniej w pisaniu ale wiecej w mówieniu. To czemu jak jest "i" i "j" które się podobnie pisze to jest na odwrót że literka którą się mniej pisze to jest też mniej głoskowa?-
Pytanie niby głupie ale nie dla kolorowookiej. "tak jest bo tak" chyba tu nie wystarczy. Ona nieco za bardzo myślała przy nauce

[Erin Wyrm]

Czytała w spokoju gdy padło pytanie. Zatkało ją. Jako dzieciak, z resztą i później też, zastanawiała się nad wieloma abstrakcyjnymi rzeczami, ale nigdy nad czymś takim.
- Wiesz co, nie wiem. Jeśli się zastanowić to J to jakby przedłużone I, więc tu zapis ma sens, nie? Ale E i F brzmią zupełnie inaczej. Więc tu po prostu nie ma związku, po prostu wymyślono im takie formy zapisu i przypadkiem wyszły podobnie. Z resztą zobacz na małe wersję tych liter, one są zupełnie inne, więc pokazuje to, że litery te nie mają takiego związku ze sobą jak I i J. - Miała nadzieję, że to jest zrozumiałe. Wróciła do czytania, ale nastawiła się też na kolejne pytania.

[Rogata]

Biała kiwnęła głową. W sumie to jakiś sens miało. Nieco było dziwne ale sens miało
-To ci co wymyślali literki to lubili kółka i kreski. Jakby się położyć na ręce co się nią nie pisze to łatwo zapamiętać trzy literki. "b" ma brzuszek, "d" ma dupę, a "p" ma piersi-
Zaśmiała się biała i popatrzyła na Erin
-"O" jest też proste, jest okrągłe, czemu wszystkie literki nie są jaki proste do zapamiętania. naprzyład jakby "p" było proste, a "k" krzywe to łatwiej było by zapamiętać. Jaka to była literka?-
Tu Rogata pokazała na "y" przy rysunku jakiejś włochatej małpy

[Erin Wyrm]

Uniosła jedną brew, w nie do końca wyrazie aprobaty, ale nie było w tym właściwe też nagany. Raczej zaskoczenie, ale bez wesołości. Nie przemawiał do niej ten sposób zapamiętania, ale jak dla niej działał, to niech robi jak uważa.
- Te litery używane są w różnych językach, nie były wymyślane przez osoby mówiące w naszym, dlatego ich kształty nie mogą mieć powiązania z naszymi słowami bezpośrednio. Nie wiem dlaczego konkretna litera ma konkretny kształt, były wymyślane zbyt dawno i nie przez ludzi, do których przemyśleń mogę dotrzeć. - Był to po prostu umowny graficzny zapis dźwięku. To jak nuty, też były umowne, dlatego się ich uczyło, a nie łapało intuicyjnie.
- Czasem bywa, że różne litery, w różnych językach troszkę inaczej się czyta. To na przykład jest Y, ale w niektórych językach, w konkretnych układach, zakodowany tak jest dźwięk trochę przypominający J. Najpewniej nie będzie Ci to potrzebne, bo będziesz mówić tylko w naszym języku, ale to właśnie jest to o czym mówiłam. Mówimy w różnych językach, ale przyjmujemy ten sam alfabet, który ktoś kiedyś opracował, bo jest dobrze zrobiony i pozwala na pewne ujednolicenia, przez co łatwiej nam się komunikować na piśmie. - Nie będzie jej tłumaczyć zasad pisowni i odczytu w różnych językach. Ma się nauczyć jednego.

[Rogata]

Biała kiwnęła głową. Co prawda wywód był długi i nieco skomplikowany jak na jej gust ale że ją to interesowało to słuchała
-Ten kto wymyślił pisanie musiał być głupi. Jak ja bym coś co pozwala zachować wspomnienia i myśli wymyśliła to bym pierwsze co zrobiła to zapisała jak do tego doszłam-
Stwierdziła kolorowooka i uśmiechnęła się do pani
-Rogata już wie jak zapisać pani imię. Tylko nie bardzo wie o co chodzi z tymi małymi i dużymi literkami. Bo można napisać pani jako Pani i pani że jest pani kobietą i pisze się jedno jako małe a drugie jako duże chybna że na początku to wtedy oba duże i idzie się pogubić. Jak Bianka się kiedyś pomyli to Pani nie będzie zła?-
Dopytała i wróciła do książki trenując kolejne literki

[Erin Wyrm]

Skoro je wymyślił, to chyba nie taki głupi, tym bardziej, że teraz wszyscy tego używali. Ale nie chciało jej się już komentować. Rogata potrafiła ją zmęczyć, tym bardziej, że Ruda wszystko musiała przekładać na język tak prosty i nie wypełniony hipotezami, by dziewczyna dostawała dość proste, logiczne, ale też nie dające za bardzo sobą manipulować odpowiedzi. Była jak dziecko i nie można było jej dodawać za dużo niewiadomych i elementów mogących podważyć inne. Nie miała jeszcze na tyle rozwiniętego rozumienia i analizy by pozwolić jej na swobodne pływanie i rozważanie możliwości i powiązań.
- Jest kilka zasad pisania wielkimi literami. Zawsze na początku zdania, bo to oznacza po prostu jego początek. Zawsze jak masz nazwy własne, czyli imiona, nazwiska, nazwy identyfikujące miasta, rzeki, instytucje lub inne miejsca. I jest też coś takiego jak wielka litera grzecznościowa, czyli wtedy gdy chcesz w zapisie wyrazić szacunek do kogoś, dlatego gdy zwracasz się do kogoś Pan/Pani, lub mówisz o kimś takim, to wyrażasz tak szacunek. A gdy nie ma to na celu zwrot do kogoś konkretnego, ale określenie na przykład płci, no to wtedy małą. - Było jeszcze kilka zawiłości, ale one już pozna później zapewne.
Wróciła do czytania, licząc na chwilę spokoju. Chciała przeczytać choć kilka stron nim minie czas.

[Rogata]

- To ja muszę cały czas Panią z dużej pisać
Powiedziała po chwili zastanowienia i dodała radośnie
-A jak tak bardzo lubię Panią to mogę całe słowo pisać dużymi czy to źle?
Zapytała zaciekawiona ślęcząc nad kolejną literą i starają sobie przyswoić jej kształt. Co dziwne zdawać by się mogło że sama nauka idzie jej sprawnie, gorzej z zrozumieniem zasad panujących.
-Niewolnik się pisze z małej. To Rogata powinno się pisać z małej czy z dużej bo to jakby takie samo niewolnik dla mnie jak samo niewolnik w odniesieniu do mnie. Czy to też jakoś inaczej to działa. Bo że Bianka to z dużej to wiem

[Erin Wyrm]

Kiwnela głową, potwierdzając jej pierwsze z przypuszczeń.
- Jeśli piszesz o mnie to owszem, zawsze z wielkiej, ale tylko pierwszą. Reszta nie dodaje już niczego, a jest błędem. - To pytanie było proste, dotyczyło zasad i tyle. Kolejne było bardziej interesujące, ale tu nie mogła udzielić jej jednoznacznej odpowiedzi.
- Bianka to twoje imię, a Rogata? Czym jest? Lubisz być tak określana? - Od tego w sumie zależała ta kwestia.