Sala jadalna

[Tkacz Losu]

Duże pomieszczenie ze stołami i krzesłami. Za barem stoi wilkołak, Sylvan Vulkodlak. Przyjmuje zamówienia jak i rezerwacje noclegów. Posiłki nie są pierwszej klasy ale za te niedużą, kwotę jaką tutaj się płaci, są bardzo porządne.
Można tutaj skosztować domowej roboty mocniejszych trunków jak i za odpowiednią zapłatę spędzić ciekawie noc z kurtyzaną.

Płaci się tutaj za łóżko, nie cały pokój. Można więc nie wiedzieć, a dzielić pokój z kimś.

[Sylvan Vulkodlak]

-Jak zawsze- Zaśmiał sie pod nosem. Ludzie jak króliki mnożą sie szybko i w dużych ilościach.
-Teraz myślę, że też nie przepadają za sobą- Chociaż młode wilki zapewne nie czuły by wrogości do wampirów. są bardzo niewyedukowani i mało co wiedzą o tym kim są. Smutne.
-Oczywiście, z chęcią przywitam cię ponownie w moich progach- Barman posłał jej lekki uśmiech.-Może też to ci trochę pomoże- Nie mówił, ze tak będzie ale moze i wampirzyca znajdzie w takich interakcjach coś co pomoże żyć w tym jej wampiryzm życiu.
-Zawsze mogę przygotować coś innego- Coś co by chciała spoza listy tego co jest ogólnie dostępne.

[Irina Iwanowa]

Słuchała go uważne i przytaknęła mu. Wiedziała, że wampiry i wilkołaki zawsze będą wrogami, gdzieś to tkwiło w ich zbiorowej podświadomości przodków.
- Bardzo mi miło, że wilkołak z chęcią przywita mnie w swoich progach. - Może jednak wampiry i wilkołaki miały możliwość wspólnej koegzystencji.
- Może. - Mruknęła i uśmiechnęła się na jego propozycje - Co polecasz? - Zapytała zaciekawiona, co Sylvan jej stworzy ze swymi barmańskimi umiejętnościami. Miała nadzieje, że ją zaskoczy.