Sala jadalna

[Tkacz Losu]

Duże pomieszczenie ze stołami i krzesłami. Za barem stoi wilkołak, Sylvan Vulkodlak. Przyjmuje zamówienia jak i rezerwacje noclegów. Posiłki nie są pierwszej klasy ale za te niedużą, kwotę jaką tutaj się płaci, są bardzo porządne.
Można tutaj skosztować domowej roboty mocniejszych trunków jak i za odpowiednią zapłatę spędzić ciekawie noc z kurtyzaną.

Płaci się tutaj za łóżko, nie cały pokój. Można więc nie wiedzieć, a dzielić pokój z kimś.

[Erin Wyrm]

- Obawiam się, że mając własną knajpę, będziesz miał sporo na głowie. - Dokumenty, podatki, organizacje, wynajmy, imprezy. Może posiadanie własności z początku wyglądało fajnie, ale wiązało się ze sporą ilością pracy. Z resztą co mu będzie zakazywać, jak chce podpisywać dokumenty na piwem czy innym trunkiem, to jego sprawa.
- Nie sądzę. - Mogłaby ją uwolnić po określonym czasie i adoptować, ale czy chciała. Pod kątem formalnym lepiej mieć ją w obecnym układzie, tym bardziej, że bywała nieprzewidywalna.
Po tym komentarzu zajęła się ponownie jedzeniem.

[Sylvan Vulkodlak]

-dla ciebie czas znajdę- Skwitował, bo może i będzie dużo roboty ale da sobie radę. Nie ma innego wyjścia. Duża inwestycja i zajęcie takie lepsza niż nic.
Zajmował sie sowimi tam posiłkami itp ale obserwował rudą i to jak się wypowiada. W szczególności po słowach jej niewolnicy.

[Rogata]

Rogata nawet starając się jeść w miarę bez brudzenia siebie i okolicy, zjadła szybko
-To może Rogata nauczy się jak pomagać i czasem będzie pomagać panu Sylwanowi, co sprawi że też przyzwyczai się do pana Sylwana i pewnie do zapachu innych i w ten sposób Rogata będzie grzeczniejsza!-
Mówiła z podekscytowaniem jakby wpadła na genialny pomysł po czym zapytała
-Szkoda. Bo dla rogatej to pani to już prawie rodzina. A może już... Rogata nie pewna ale Rogata bardzo lubo panią.-
Stwierdziła jakby było to coś oczywistego
-To kiedy idziemy po prezenty?-
Zapytała machając ogonem i wypijając napój

[Erin Wyrm]

Uśmiechnęła się do Syla. Juz nie komentując, bo sam wyraz jej twarzy mówił wystarczająco. Musiała za to bardziej skupić się na Rogatej... Cóż, normalka.
- To jest lokal Syla i jest on za niego odpowiedzialny. Nie możesz tak po prostu się wpraszać i wymagać by ktoś spełniał twoje plany. A nad samokontrolą powinnaś pracować samodzielnie. - Nie podobało jej się, że dziewczyna tak wymyśla. Syl nie miał ani obowiązku ani interesu jej tu poduczać.
- Wiesz, nie trzeba być nią formalnie, by tak się czuć i kogoś traktować. A czasem jest tak, że gdy jest się z kimś formalnie rodziną, to wcale się tego nie czuje. - Sama dobrze o tym wiedziała, ale były to odległe wspomnienia. Juz dawno przestała wracać do wydarzeń z dzieciństwa, a nawet gdy się tak działo, niezbyt ją one ruszały.
- Prezenty? Ah... No tak. Możemy podejść wracając do domu. - Zupełnie zapomniała, a coś jej się tam obijało o uszy. Kończyła już w sumie jedzenie, piwa zostało niewiele. I tak będą musiały za niedługo się zbierać.

[Sylvan Vulkodlak]

Pomysł białej go lekko zaskoczył. Nie ufał jednak na tyle niewolnicy by od tak ją tutaj uczyć czy nawet wpuszczać bez kontroli Erin. Był odpowiedzialny za klientów i za swój sprzęt.
Za to rozbawiła go tym wyczekiwanie na te prezenty.
-Nie będę was tutaj przetrzymywał siłą- Biała to takie też dziecko mentalnie. On nie ma sił do nauki dorosłej osoby z umysłem dziecka. Za dużo moze to przynieść złych rzeczy. W końcu gdzie są teraz ci, których on sam nauczał? No właśnie.
-Miło było cię tutaj gościć- No i liczył, ze będzie czasem wpadać.

[Rogata]

-Pan Syl też idzie? Pani pewnie chce porozmawiać jeszcze, a tak w trzech będzie zabawniej-
Stwierdziła i chwilę się zastanowiła
-Tak... Rogata nie powinna... Rogata chce jak najszybciej przestać dziwnie reagować na pana Sylwana by pani była zadowolona i gdy już myśli że będzie grzeczna i po długiej przerwie czuje zapach wilkołaka to z jednej strony cieszy się i nie cieszy bo pani lubi z nim rozmawiać. Z drugiej denerwuje się bo czuje że nie mogła by pani obronić, z trzeciej wie że pani nic nie zrobi więc się uspokaja ale z kolejnej boi się że zabierze panią Rogatej, bo i z ostatni palec ręki strony to jest zazdrosna że pani mniej uwagi poświęca Rogatej i Rogata chciała by się jakoś wyuczyć żeby nie być taka zazdrosna bo Rogata strasznie się boi że znowu trafi na kogoś kto Rogatą będzie trzymać w klatce-
Wypowiedziała się biała i zamilkła po czym wstała od stołu i zapytała
-Rogata może pomóc? Odnieść brudne naczynia?-

[Erin Wyrm]

- Dziękujemy za gościnę. - Skończyła jeść, dopiła i podniosła się. Podeszła do Syla i go uścisnęła, zaczynając już słuchać wywodu Rogatej. Odsunęła się od wilkołaka i pogłaskała dziewczynę po głowie.
- Nie mam zamiaru nikomu Cię oddawać. Masz się nauczyć żyć w społeczeństwie, by nigdy więcej nie musieć siedzieć w klatce. - Erin musiałaby chyba zginąć, by dziewczyna trafiła znów na arenę czy do kogoś innego.
- To już zależy do Syla. Choć wiesz, normalnie to tak nie wygląda w lokalach, jeśli nie ma w nich punktu zwrotu naczyń. - Spojrzała na samca. To jego miejsce, on decyduje, a Rogata musi nauczyć się przyjmować odmowy nie tylko od Rudej.
- Ja pójdę do baru zapłacić. - Nie będzie czekać na rachunek do stolika, skoro Rogatej tak się spieszyło do prezentów. Odeszła więc, uregulowała rachunek i wróciła do stolika.

[Sylvan Vulkodlak]

Uniósł lekko jedną brew na wywód białej. O tym, że jest o Erin zazdrosna to już zauważył. Nie jest to jednak jego sprawa by ta zmieniała nastawianie. W końcu Erin może mieć innych też znajomych o których ta moze być zazdrosna.
-Nie musicie odnosić, sam się tym zajmę- W końcu tutaj tak to działa i ktoś odbiera talerze i przynosi jedzenie i takie tam.
-Nie musisz płacić- Stwierdził, to wszystko to na koszt firmy.
Może i ruda chciałby aby o nią walczono. Siwek jednak jest zbyt zmęczony aby tak się zachowywać. Chyba już rozumiał ojca i trochę mu zazdrościł.
Zabrał się za ogarnianie stolika.

[Dariusz Wyrm]

-Dobrze sobie radzisz- Erin mogła usłyszeć w swojej głowie głos bardzo dobrze jej znany.
Nikt inny nie mógł nawet się domyśleć, że ktoś do niej przemówił.

[Rogata]

-Rogata mogła pomóc ale jak Pan Sylvan chce-
Stwierdziła i wzruszyła ramionami po czym pobiegła za panią gotowa iść gdziekolwiek ta pójdzie
-Rogata ma teraz bardzo dużą klatkę. Całą posiadłość i ogród-
Stwierdziła z dziecięcą szczerością nawet się nie zastanawiając jak to zabrzmi po czym powiedziała
-Rogata uwielbia spacery z panią, Rogata bała by się sama wychodzić, chyba że by kogoś znała-
powiedziała zupełnie szczerze i popatrzyła na Sylwana
-Idziesz?-
(z/t?)