Biblioteka

[Erin Wyrm]

Wchodząc do pomieszczenia, pierwsze co się czuje, to wszechogarniający zapach papieru i kleju introligatorskiego. Praktycznie cała powierzchnia ścian, aż do sufitu zajęta jest przez regały, te z kolei przez książki. Nie wszystkie są pełne, ale Ruda może pochwalić się sporą kolekcją. Część uratowała z zamku, resztę uzbierała po powrocie do Cross, a niewielki odsetek należał do niej jeszcze sprzed czasów pobytu w zamku Darka. Na środku pomieszczenia stoją jeszcze trzy wysokie regały, jeden za drugim. Po lewej stoi stolik i wygodny fotel z podnóżkiem, natomiast gdy przejdzie się za stojące na środku regały, dostrzec można wnękę na końcu pokoju. W niej znajduje się... więcej książek i wbudowana pod oknem sofa ze sporą ilością poduszek.

Niedaleko fotela ze stolikiem, jest niewielka przestrzeń w ścianie, nie zajęta przez regały - drzwi. Prowadzą do pracowni technomagicznej Erin. Panuje tam trochę chaos, nie tak jak w pracowni alchemicznej, gdzie mimo pierwszego wrażenia panuje porządek. Tu część narzędzi leży na blacie, razem z napoczętymi projektami i papierami. Erin jednak idealnie się tu orientuje. W jednym z regałów znajduje się ukryte przejście, prowadzące w dół do piwnicy, gdzie Ruda stworzyła rytualne pomieszczenie służące do utrzymywania zaklęć i bariery otaczającej posiadłość.

[Rogata]

-W sumie to Rogata przywykła być tak nazywana
Stwierdziła i dodała
-Nie wiem czy lubie, ale jak mówię Rogata to myślę ja.
Powiedziała prostolinijnie i wróciła do książki. Jednak dość szybko się rozproszyła
-A Pani o czym czyta?-
Zapytała i czekając na odpowiedz zaczęła przemieniać się w swoją bardziej ludzką postać
-Ma pani coś o wilkołakach?

[Erin Wyrm]

- To zastanów się, czy chcesz być tak nazywana. Jeśli tak, to będzie to twój pseudonim, takie określenie, nazwanie kogoś, ale to nie imię. Na mnie kiedyś mówili Ruda, z powodu koloru włosów i to był mój pseudonim. Wtedy też zapisujemy wielką literą. - Co innego z przezwiskami, dlatego Rogata miała zastanowić się, czy chce by tak się do niej zwracano.
- O eliksirach. - Nie planowała wchodzić w to głębiej. Ona uwielbiała ten temat, miała wiele przemyśleń, sama prowadziła eksperymenty, ulepszała receptury, ale dla Rogatej nie był to odpowiedni temat. Z resztą w tym zakresie Ruda raczej nie dzieliła się wiedzą.
- Coś się znajdzie, ale jak już ci mówiłam, oni nie bardzo lubią o sobie mówić, a tym bardziej pisać. Najczęściej przekazywali sobie wiedzę jeden od drugiego. - Tak też było w wiosce Syla, która teraz już jednak nie istniała.

[Rogata]

Wilkołaczyca chwilę się zastanowiła i powiedziała
-To niech Rogata będzie tym psełdonimo... psałdonimem... pseudonimem-
Słowo było długie i trudne do wymówienia, tym bardziej nie wprawnym pyskiem, ale samotne godziny bez pani gdy ta jest po za posiadłością i pozwolenie na mówienie sprawiają że biała sobie podśpiewuje gdy niego nie ma i nieco wyćwiczyła pysk
-Eliksiry? Takie jak mleko z kakao i cukrem czy raczej jak robią czarownice, oko traszki, skrzydło nietoperza, krew węża? A może takie gęste jak się robi do jedzenia? Woda z mięsa, zioło z ogródka, czosnek, proszek z papryk, jak gotuje się dodać mąki?-
Zapytała zaciekawiona unosząc uszy i kierując je na rudą
-Czyli Bianka musi nauczyć się dobrze robić człowiek żeby pani nie miała problemów, być bardzo grzeczna żeby pani nie była zła i nauczyć się jak grzecznie słuchać żeby muc się uczyć od pana Syla lub innego wilkołaka jak pani zna takiego innego któremu może zaufać w uczeniu Rogatej jak być wilkołakiem-
Podsumowała jakby robiła jakąś listę zadań
-Najgorzej będzie z przemianą-
Stwierdziła

[Erin Wyrm]

- Takie z magicznymi właściwościami. Napoje albo przyprawy to nie eliksiry. - Westchnęła i wróciła do lektury. Naprawdę chciała chwilę poczytać, a czas wcale nie stał w miejscu, specjalnie by Rogata mogła się nagadać.
- Całkiem dobrze Ci idzie, wolno ale robisz postępy. Zaakceptuj, że ta ludzka, to też Ty. - Krótki komentarz i uniosła książkę wyżej, bardziej na wysokość twarzy. Trochę jakby zamierzała się nią odgrodzić od Bianki.