Główna Aleja

[Takaro]

-Ty to masz głowę- Skinął jej swoją głową z podziwem. No dobrze myślała, nie ma co.
No to jej pytanie sprawiło w nim chwile myślenia.
-No uważam, że tak- Chwilę musiało mu zająć aby odpowiedzieć jej w całości. No jak patrzyła i macała to chyba tak? No może on coś źle interpretuje ale trudno to określić.

[Nari Orecev]

- Po coś się ją ma - pokazała mu język idąc dalej z nim pod rękę. Dla niej nie było to nic wielkiego a normalna rzecz jaka mogła przyjść do głowy.
Nie specjalnie czekała na jego odpowiedź ale zaskoczył ją nie mówiąc, że na pewno tak jest i jaki przy tym jest zajebisty. Zerknęła na niego - Nie byłabym taka pewna - szła dalej a popatrzeć sobie można bez względu kto to jest. A że on jest jej niewolnikiem i jak to stwierdził typ z areny może z nim robić co tylko chce. Więc takie dotknięcie było bardziej symboliczne.

[Takaro]

-No i dobrze, że masz- Chociaż on tez ma ale jakoś nie działa mu tak jak u niej.
Chciał coś powiedzieć na jej słowa. Nawet lekko sie zapowietrzył ale, o dziwo, uświadomił sobie coś. Tym co by powiedział zaprzeczyłby swoim słowom. Chyba tak. No nie powiedział nic więcej. No wbiła mu ćwieka.
2zt

[Rogata]

Wilkołaczyca nieco sposępniała. Szła grzecznie i starała się omijać wszystko co mogło zabrudzić buciki ale było czuć że jej się coś nie podoba
-Nie lubię szczepień. Ostatnio było ich strasznie dużo-
Poskarżyła się ale i tak szła grzecznie obok rudej
-I nieco się boję. Chciałabym muc przytrzymać panią za rękę podczas szczepienia ale wytrzymam nawet bez trzymania-
Odważnie wyraziła swoje zdanie i po chwili zastanowienia dodała
-Ciastko to super pomysł/. Rogata słyszała o kawiarni, że tam można się napić i ciastko zjeść-

[Erin Wyrm]

- Dasz radę, a jeśli pozwolą mi z Tobą zostać, to będę siedzieć obok. - Domyślała się, że Rogata będzie mieć obawy, dlatego chciała by zabrała ze sobą jej szal.
- Dokładnie tam pójdziemy. - Tsuki szedł spokojnie między nimi, a wyczuwając niepokój u Rogatej, trącił ją w dłoń nosem, ale też zaraz się odsunął i przylgnął bokiem do nogi Erin. Ruda zaś szła spokojnie, jedynie kątem oka zerkając na psa. Dawała im możliwość do kontaktu i interakcji i jeśli nie było takiej potrzeby starała się nie ingerować.