Ogród [Sylvan, Rogata]

[Sylvan Vulkodlak]

Śniegu było wszędzie, siwy miał dosyć i najchętniej to zająłby sie swoimi sprawami. Miał dużo tego na głowie. Chciał jednak przekonać się ile ta niewolnica rozumie i potrafi. Nie ma zamiaru zajmować sie dorosłym dzieckiem. No ale ocenić ja może. Najwyżej nie pojawi sie tutaj juz i tyle. Nie będzie marnować czas jeśli osoba, która jest dorosła rozumuje jak 5 letnie dziecko. Nie ten etap rozwoju. On nie zna sie na tym.
Wpuszczony przez ruda poszedł do ogrodu szukając te anomalię, która ruda postanowiła kupić.
Ubodło go to. Nie lubił kiedy traktuje się jego rase jak zwierzątka. Nie zminia to faktu, że sam po latach wyrobił sobie już opinie o nowym pokoleniu.

[Sylvan Vulkodlak]

No wolał byc szczery, po co miałby kłamać.
Nie odpowiedział do razu na jej prośbę. Miał wątpliwości. Każdy kogo uczył znikł lub zginął. Ruda by go zabiła jakby coś stałoby się białej.
-Prosisz o dużo- W końcu sam przyszedł z własnej woli aby jednak coś jej wytłumaczyć.
-Ale zgadzam się tylko pod pewnym warunkiem- Spojrzał na białą- Musisz nauczyć się zmieniać i kontrolować. Uczyłbym cię u siebie- Nie bardzo chciał przychodzić tutaj. Za dużo tutaj zapachu kobiety, która jednak coś dla niego znaczyła.
-To jajecznica ale musiałbyś umieć zapalać kuchenkę- No on mistrzem potraw nie jest- Zresztą jakbyś nauczyła się dobrze kroić chleb i warzywa to Erin by to doceniła- Bo jednak krojenie tak by nie zmasakrować chleba czy np. pomidora to sztuka.

[Rogata]

-Rogata nie zna żadnego innego wilkołaka-
Przyznała nieco ze wstydem
-Ogon i rogi... Rogata pewnie musi tez je chować-
Powiedziała z lekką determinacją w głosie.
-Rogata postara się jak najszybciej tego nauczyć na nowo-
Tym razem determinacje nie była kryta
-Zmiana całkiem wilka wychodzi, zmiana części ciała też się czasem udaje... Czemu ogon i rogi nigdy nie wychodzą-
Stwierdziła i zaczęła się przemieniać. Z jej ciała zaczęła znikać sierść, a pysk i kończyny nieco zaczęły się skracać. Nawet nieco ogon się zmniejszył.
-Wszystko na raz jest ciężkie-
Wydyszała nie będąc nawet w jednej trzeciej przemiany
-Kuchenkę Rogata umie zapalać. Wodę na Herbatę na niej grzeje-

[Sylvan Vulkodlak]

-Tak, zmieniać w całości i to kontrolować tak jak siebie by idąc do mnie nie narobić sobie problemów- Wątpił by ruda ja przecież ciągle odprowadzała. Widział jej starania ale to za mało. Musi to opanować. Takie ma zdanie, jeśli ma zacząć nauczać ją czegokolwiek więcej.
-To kładziesz patelnie dajesz trochę masła ale nie dużo moze tyle co na dwie kanapki -No nie wiedział jak grubo smaruje ale mniejsza- kroisz jakieś wędliny czy kiełbaszę, podsmażasz, tak aby były takie ciemniejsze i chrupki ale nie twarde- No jakoś to tak- bierzesz 3 lub 4 jajka, rozbijasz je i zawartość wlewasz na rozgrzaną patelnie. Skorupki wyrzucasz. Dodajesz pieprzu i soli. Potem to wszystko mieszasz. razem aż płynne jajko stanie sie takie żółte i nie będzie już płynne. Tylko soli i pieprzu nie dawaj dużo- Lepiej aby samemu sobie potem dodać niż aby było tego za dużo.

[Rogata]

-Rogata rozumie-
Warknęła z bólu biała. Przemiana całości na raz nie szła jej tak dobrze jakby chciała o nawet zdawać by się mogło że zwolniła. poduszki łap wyraźnie pokryły się potem, a ona zaczęła dyszeć. Słuchanie o potrawie nieco ją uspokoiła i próbowała dalej, Zdawać się mogło że nawet rogi nieco się zmniejszyły, ale ciało napinało się niezwykle mocno. Bestia nie chciała opuścić jej bytu i kosztowało ją nie mały wysiłek kontynuowanie.
-Kroje jak na kanapki czy inaczej-
Wydyszała chcąc zająć czymś innym myśli

[Sylvan Vulkodlak]

Nie przerywał jej w tym co robiła. To nie jest kwestia dnia. Jak sie przyłoży to tygodnia lub kilku. Tylko musi byc w tym konsekwentna.
-Wielkości małych kamyków, o takich- Wskazał nie duży rozmiar palcami- Nie musi byc tak idealnie mogą byc kawałki trochę większe lub mniejsze- Byle nie przegięła w żadną ze stron.

[Rogata]

Biała walczyła z swoją przemianą. Udało jej się schować futro, przybrać ludzki wygląd, ale ogon i rogi pozostały. No może były nieco mniejsze niż zazwyczaj. Wilkołaczyca dyszała i sprawdziła głowę. Dotknęła rogów zawiedziona i powiedziała
-Chyba są ciut mniejsze
Uśmiechnęła się ale z wysiłkiem
-Chyba długo zajmie nauczenie się tego-
Stwierdziła dysząc i lekko się zatoczyła
-Rogata musi coś zjeść.
Powiedziała i ruszyła w kierunku kuchni.

[Sylvan Vulkodlak]

-Możliwe, myślę, ze to trochę potrwa- No ale grunt by ustała w tych swoich postanowieniach.
-skoro tak to aj ja idę do siebie- Ona niech sobie coś tam przekąsi a on wróci do siebie i cos tam ogarnie.

[Rogata]

-Już?-
Zdziwiła się wilkołaczyca i popatrzyła na Sylvana
-Mam jeszcze da ciebie prezent na święta. Coś naprawdę wyglądającego super-
Zapowiedziała biała i chwyciła Sylvana za rękę.
-Jak nie chcesz wchodzić do domu to poczekaj przy drzwiach. Rogata na szybko zaleci po prezent-
powiedziała i lekko pociągnęła samca w stronę domu

[Sylvan Vulkodlak]

-No dobra- Dał się pociągnąć ale został na zewnątrz. Uważał, ze swoje na tę chwile już zrobił. Tak na prawdę reszta zależy od białej.
Nie miał pomysłu jakby miał lepiej wszystko jej tłumaczyć.

[Rogata]

Wilkołaczyca wbiegła do posiadłości i pognała do swojego pokoju. Wyciągnęła z książki duży ładny zasuszony liść, a z schowka cukierka i pognała na dół. Chociaż tempo było o wiele mniejsze bo uważała na liść. Przyszła na dół i pokazała liść wilkołakowi
-To dla ciebie. Rogata sama znalazła. Taki ładny w kolorze mięsa rybki łososia, chyba największy liść jaki Rogata wydziała cały-
Powiedziała ostrożnie wręczając go Sylwaowi i dodając cukierka
-I coś słodkiego. Rogata lubi cukierki i znalazła w prezencie pod choiną dużo krążków. Rogata sama kupiła pod opieką pani te cukierki-
Pochwaliła się i popatrzyła na samca czekając co on na to powie