→Wydarzenie w dalekiej krainie zostało ukończone. Postaci wróciły z nagrodami. Niestety wiedza o tym co się tam zaczęło dziać jest poza wiedzą większości z nich.
→ Zapraszamy Wszystkich na Świąteczną Ucztę, która odbędzie się od 20 grudnia do 9 stycznia. Więcej informacji znajdziecie więcej :)
→ Wszystkiego dobrego z okazji Mikołajek i witamy z powrotem! Zapraszamy do Aktualizacji aby przekonać się jakie nastały zmiany!
→ Z okazji Dnia Kobiet Administracja życzy Paniom wszystkiego najlepszego z okazji Waszego święta. Niech Los Wam sprzyja.
→ 14 lutego odbędzie się bal walentynkowy. Obowiązkowo stroje przedstawiające figurę szachową lub kartę.
→ Kolejna szansa na zdobycie losu na loterię. Tkacz Losu do końca dnia (12.02) czeka na zdjęcia tego jak świętowaliście Tłusty Czwartek. Więcej informacji w wiadomości od Tkacza i w Aktualizacjach.
→ Do Regulaminu Gry dodany został punkt 19 dotyczący dodatkowych awatarów.
→ Cross City odbudowuje się po ataku smoków, który nastąpił ponad miesiąc temu
== Media ==
== Fabuła ==
♦♦♦♦♦♦♦♦
Nastała zima...
❋ Śnieg spadł, kilka mieszkańców z Cross City wróciło po wyprawie, która trwała dłużej niż powinna... Za to w mieście panuje względu cisza. ❋ Odnalazła się zaginiona strażniczka,Ketuseki Ōkami. Obecnie przebywa w szpitalu. ❋ Niedawno jeden ze szlachciców został... pokarany przez ojca i wysłany do znalezienia sobie, o zgrozo, pracy. Do tego dostał pyskatego niewolnika, którego ma... ułożyć.
♦♦♦♦♦♦♦♦
Spokojna wiosna
Od czasu ataku bombowego w mieście zapanował dziwny spokój. Przestępczość nadal istnieje ale nie dzieją się żadne większe ataki. Nawet nielegalny handel towarami czy narkotykami jakby się ukrył, bojąc się wynurzyć na powierzchnie. Czy to cisza przed burzą czy skutki zmorzonych patroli na ulicach...
♦♦♦♦♦♦♦♦
Atak bombowy!
W ostatnim czasie grupy przestępcze coraz śmielej działają na terenie miasta. Rozboje, ataki, pobicie czy kradzieże. Dowódca na tyle na ile ma możliwości walczy z nimi. Ci jednak posuwają się jeszcze dalej organizując zamach bombowy. W biały dzień wybucha bomba niszcząc część strażnicy jak i areny.
♦♦♦♦♦♦♦♦
Zima, 45 lat po Kataklizmie
Po wydarzeniach jakie miały miejsce 10 lat temu, kiedy bogowie starli się w boju, radni postanowili, że nastały nowe czasy i wraz nimi trzeba zmienić system czasu. Ustalono, że w Cross City i przyległych mu miejscowościach i ziemiach Kataklizm będzie od teraz rokiem 0. Od tamtego momentu stosowano się do nowych zasad wprowadzonych przez radnych. Ułatwiło to urzędnikom uporządkowanie papierologi.
Tak więc, według nowych ustaleń, śmierć Smoczego Boga nastąpiła w 35 roku. Od tego czasu samo Cross City bardzo rozwinęło się i powiększyło swoje tereny. Stworzyło port aby móc handlować z odległymi miejscami. Przebudowane zostały dzielnice i stworzona kopalnia zapewniająca dostęp do kryształów.
Miastu w rozwoju pomogli Patroni, osoby, które albo miały majątek, możliwości czy też inne przydatne dla miasta zdolności. Każda taka osoba dostała tytuł Patrona co daje im dodatkowe prawa, których zwykli mieszkańcy nie mają. Jest to gest podziękowania ze strony włodarzy miasta...
Ten okres był spokojny, nie wydarzyło się nic większego co zagrażałoby miastu.
♦♦♦♦♦♦♦♦
==Faza Księżyca==
Pełnia:
od 25 do 27 stycznia
==Pogoda==
W dzień Słońce schowane za chmurami, czasem lekko wyjrzy. Śnieg lekko pruszy i brak wiatru.
Temperatura od 1 do -5 stopni
W nocy Noce chłodne z bardzo silnym wiatrem i padającym śniegiem
Temperatura od -3 do -10 stopni
Stary zamek znajdujący się w sercu doliny. Dzięki położeniu na wzniesieniu, które otoczone jest rzeką, jest bardzo dobrym miejscem do obrony jak i obserwacji. Jest widoczny z prawie całej dolinki. Wewnątrz jest umeblowany w starym stylu. Pełno tutaj drewnianych dębowych mebli czy bogato zdobionych tkanin.
Do zamku prowadzi szlak biegnący przez Leśną Głuszę w Mrocznej Kniei.
Ogrodnikiem jest wilkołak o imieniu Artur. Jak na wilkołaka dość młody i ma około 25 lat. Nie jest spaczony skazą, ale aby przeżyć oddał swoje życie Lordowi Dariuszowi.
Na tyłach znajduje się magazyn, w którym znaleźć można wszystko co potrzebne do pielęgnacji ogrodu, pomieszczenie jednak nie zawsze jest otwarte, a klucz do niego posiada ogrodnik.
Mróz kiedyś w ogóle mu nie doskwierał. Mógł kąpać się w przeręblach i wycierać śniegiem. Te czasy minęły. Kruche ciało jakie mu pozostało miało chłód w kościach, którego nie potrafił przegonić żaden ogień. Odczuwał zimno dużo bardziej ale zamiast czuć kłucie mrozu czuł się wolny. Tak jak jaszczurka wystawiona na zimno.
Gdy dotarli do chaty Liadon otworzył drzwi tak jakby wchodził do siebie i przepuścił Erin.
Szła powoli ścieżką w ogrodzie, aż w końcu dotarli do chatki. Pozwoliła mu otworzyć drzwi i weszła do środka. Od razu skierowała się do pomieszczenia, które robiło tu za kuchnię. Przy jednym z okien wbity był haczyk, a na nim wisiał sznur, z przywiązanymi do niego kilkoma niewielkimi martwymi ssakami. Zdjęła go i przełożyła przez ramię. - To tyle. Możemy iść? - Wróciła do drzwi i spojrzała na chłopaka. Nic więcej z tego miejsca już nie potrzebowała.
Odczuwał lekkie zaciekawienie ale powstrzymał się przed wejściem do budynku. Kobieta szybko wróciła. Nie miał wątpliwości co jest w środku głównie po zapachu. Możemy. Odpowiedział i znowu pozwolił się jej poprowadzić.
Minęło już wiele dni od intensywnej terapii jaką przeszedł pod okiem Erin. Czuł się lepiej. Poruszanie się nie sprawiało mu już takiego bólu rany goiły się powoli ale bez powikłań. Nawet udało mu się przełknąć kilka sensowniejszych posiłków bez zwracania całej zawartości żołądka.
Wraz z powrotem zdrowia a przede wszystkim złagodzeniem wciąż towarzyszącego mu bólu jego myśli coraz częściej swobodnie krążyły. Nie sprzyjało to jednak zdrowiu psychicznemu. Ataki paniki i paranoi następowały kilka razy dziennie. Częściej też ranił się do żywego mięsa byleby oderwać myśli od wspomnień i wizji tego co może mu się przydarzyć.
Najgorsze było chyba to że wraz z powrotem sił odczuwał wręcz niekontrolowaną potrzebę przelania tych cierpień na kogoś innego. Raz nawet zacisnął dłonie na gardle jednego z magów, który przybył go leczyć w chacie ale lekki kop prądem przywrócił go na właściwe miejsce.
No właśnie medycy wzięli chyba do siebie groźby Dariusza bo teraz czy chcieli czy nie odwiedzali go codziennie. tygodnie takich terapii musiały wreszcie przynieść owoce i choć wciąż był poktyty bliznami nie przypominał już żywego trupa.